“ถ้าประเทศไทยรอด คนไทยก็รอด
แต่ถ้าคนไทยตายหมด ประเทศไทยจะรอด”

มันคงไม่ใช่เพราะเรื่องปิดสนามบิน หรือแม้แต่เรื่องโกงกินโดยการลดค่าสัมปทานบางอย่างหรือการเอาผลประโยชน์ทางการเมืองมาเพื่อประโยชน์ส่วนตนโดยไม่คิดถึงประโยชน์ของบ้านเมืองเป็นที่ตั้ง แต่มันเป็นเพราะจิตสำนึกของเราที่ถูกปลูกฝังกันมานมนาน เราไม่มีจิตสำนึกของความเป็นส่วนรวมเหมือนประเทศที่เค้าพัฒนาแล้วหลายๆประเทศ จะเห็นได้ว่าเวลาเกิดอะไรขึ้นมา ทุกคนจะนึกถึงประโยชน์ของตัวเองก่อน หลายเร่องที่เราพยายามแก้ไขกันไป ก็แก้ไขกันที่ปลายเหตุ มันคงจะยากหากเราไม่สามารถเจาะหาต้นเหตุและแก้ไขกันที่ต้นเหตุ แต่ก็ยังดีที่เรายังรู้สึกตัวกัน และหันมาช่วยๆกันแก้ไข อย่างน้อยก็ สอนลูกสอนหลานๆเราให้เค้ารักและพัฒนาของที่เป็นของส่วนรวม หลายครั้งที่เคยเห็นเด็กๆรุ่นใหม่ ที่ใช้ของส่วนรวมแล้ว ไม่รักษา ซึ่งหากมองอย่างผิวเผินแล้ว อาจจะไม่สำคัญ แต่หากมองอย่างลึกซึ้งแล้วนั่นแปลว่า ทรัพย์สมบัติของชาตินั้น เราเห็นเป็นเรื่องไม่สำคัญเท่ากับของๆตน อันนี้ก็จะส่งเสริมให้พอโตเป็นผู้ใหญ่ ก็จะทำเพื่อส่วนตัวเป็นสำคัญ ไม่ได้คิดที่จะช่วยกันดำรงหรือรักษาและพัฒนาชาติกันต่อไปได้

หากจะพูดถึงวินัย ก็เป็นอีกเรื่องนึงที่เราไม่ค่อยจะปลูกฝังกันแล้ว ดังจะเห็นพูดๆกันบ่อยๆว่า ทำอะไรตามใจคือไทยแท้ เรามักจะเป็นอย่างงี้ จะปลูกฝังกันอย่างไรหล่ะ ก็คงเช่นเดียวกัน คงต้องช่วยกันรณรงค์ให้สอนลูกหลานเรา ให้มีระเบียบวินัย ไม่มักง่าย …เขียนๆไปเริ่มเครียด..นี่ก็เป็นอีกตัวอย่างนึงคือ เรามักจะชอบความสบายกัน ส่วนนึงไม่รู้ว่าโชคดีหรือโชคร้ายที่ปท.ไทยตั้งอยู่ที่อากาศแสนสบาย ภัยธรรมชาติก็น้อย เราจึงไม่ค่อยดิ้นรนเพื่อที่จะต่อสู้ภัยธรรมชาติให้ได้เหมือนเพื่อนบ้าน สิงคโปร์มีเนื้อที่น้อย ทรัพากรธรรมชาติก็ไม่มี เค้าเลยต้องทำทุกอย่างเพื่อพัฒนาประเทศ มาเลย์ด้วยความหลากหลายของหลายชนชาติ เค้าจึงต้องสร้างวัฒนธรรม สร้างความเป็นหนึ่งให้ได้ ประเทศที่น่ากลัวคือเวียดนาม หรือแม้แต่เขมร และลาว ที่ภูมิประเทศคล้ายเรามาก ต่างกันตงที่ความเป็นอาณานิคม ที่อาจจะปลุกฝัง จิตใต้สำนึกบางอย่างจากประเทศตะวันตก ที่เราเองยังไม่เคยได้สัมผัส อันนี้แหละ ที่เราคงไม่อยากให้ใครมาสอนเราด้วยความเป็นอาณานิคม แต่เราควรจะสอนเราเอง สอนลูกหลานเราเอง เพื่อประเทศชาติไทยของเราให้พัฒนายั่งยืน แข่งขันอยู่ในแนวหน้าต่อไปได้ เราต้องช่วยกัน สามัคคีกัน ไม่ไปมองในอดีต จะปิดสนามบินหรือโกงกินประเทศเพื่อประโยชน์พวกพ้องและของตน ให้มองปัจจุบันให้ออก และแก้ไขสิ่งที่เป็นอยู่ เพื่อสร้างอนาคตที่สดใสต่อไป

อย่างที่ “คุณโซวบักท้ง” พูดว่า หากเราถึงจุดต่ำสุดแล้ว ต่อไปเราก็มีแต่สูงขึ้นๆ แล้ว ซินะ

แต่ถ้าเรามองอีกด้าน ฝรั่งที่สอนโรงเรียน หลายคนย้ายมาจากยุโรปมาอยู่เมืองไทย ทุดคนบอกผมว่า ชอบคนไทยที่ใจดียิมง่าย ไม่โกรธ มีนำ้ใจ ซึ่งผมเห็นด้วยครับ การไปอยู่เมืองนอกแล้วกฎเป็นกฎ มันอยู่แล้วไม่สบายเหมืิอนบ้างเรา ทำอะไรก็ต้องระวัง หมาไปอึผิดที่นี่โดนฟ้องหมดตูดได้ง่ายๆ

และถามว่าคนไทยให้อภัยง่ายนั้นใครมีความสุข ผมว่าคนที่ให้อภัยและมองโลกในแง่ดีนี่หล่ะครับ เป็นคนที่มีความสุข คือความสุขมันอยู่ที่ใจเราอ่ะ มันปิดสนามบินไปแล้ว ถ้าเราช่างๆมันคนสบายใจมันก็เรานินา

ผมว่าอันดับแรกเราต้องเลือกไม้บรรทัดให้ถูกอัน เราอยากเจริญในแง่ทุนนิยมแค่ไหน มีความสุขขึ้นแค่ไหน
ประเทศเรา ยากมากที่จะอดตายเพราะ ค่าแรงและค่าวัตถุดิบด้านอาหารถูก และคนไทยส่วนมากไม่ค่อยเป็นเจ้าของกิจการ หรือ ทำอาชีพอิสระ ทำให่เรายังมีโอกาศในประเทศเยอะมากๆครับ

สิ่งที่เราขาดคือ product ครับ ประเทศเรายังต้องพึ่งสินค้าจากต่างชาติ แม้กระทั่งสินค้าพื้นฐานง่ายๆ เรายังต้องซื้อสบู่ ยาสระผม จาก Uniliver กันอยู่เลย Brand ไทยน้อยมาก ผมว่าเราต้องสนับสนุนให้มี brand ไทยเยอะก่อน ให่เราอยู่กันได้ไม่ต้องพึ่งสินค้าจากต่างชาติมากเกินไป ก็น่าจะอยู่กันแบบฝันๆชิวๆต่อไปได้

ตอบคุณพัชร ที่ว่า ” คนหลายๆคนที่กำลังอยู่ในจุดสูงของสังคมไทย คือได้เงินโดยไม่ต้องทำงานนั้น” ผมว่าการมีชีอเสียงแล้วมีผลประโยชน์เข้ามาแล้วลงแรงไม่ถึง 10% นั้นเหมือนภูเขานำ้แข็งครับ เพราะกว่าจะดังได้นั้น มีการลงทุนครับ และคนดังย่อมต้อง ควบคุม direction ไม่ให้เสียชื่อครับ ไม่งั้นดังเว๊บเดียวเดี๋ยวก็ดับ เลยเห็นด้วยกับคุณ idonknow ว่า branding นั้นไม่ผิด และชาติเราควรมี branding ครับ แต่กลับกันการอาศัย Brand หรืออำนาจคนอื่นมาอำนวญประโยชน์ให่ตัวเอง อันนี้ผมเห็นด้วยว่าอาจมีการ reset

แปลว่า จากนี้ไป เรามีแต่สูงขี้น ๆ ดีขี้น ๆ

เย้ !!